Burası ikiyüzlü ağlayanların şehri
Sokağı dost edinen çıkmazda sessiz diyar
Katre katre emiyor Kevser yerine zehri
Yıkılmaz duruşuyla esasta maraz diyar

Rüzgârın hançer misli derin yara açtığı
Yağmurun çisentiyle çehreleri biçtiği
Güneşin görünmeden üzerinden geçtiği
Merhametten yetimken şefkatten öksüz diyar

Dinlersen bir tıngırtı geceye geçiş sesi
Öyle bir karanlık ki anlamsızlık ötesi
Cehennemden kurtarır yokluğun tek hecesi
Var oluş deyiminde ezelden yalnız diyar

Gizemli hazinedir elinden kayan zaman
Anahtarı dündedir ziyandadır unutan
Kendini kemirerek yok edişinden utan
Tarihin sayfasını fesheden hırsız diyar

Toprağın feryadını hisseder soğuk elim
Çağlayınca sinesi dindiremez sefilim
Kumarbazın zarıyla sizin olmuş değilim
Diren deyip kaşını çatmaktan aciz diyar

Bir gülüşte birleşti renklerin ihaneti
Sonu gelsin kavganın yetmez mi esareti
Burası eksiğiyle hepimizin cenneti
Kimi Kürt kimi Çerkez kimi zaman Laz diyar


Emine Denizli